NU

Niet meer straks en ginder, niet meer afscheid en verleden.
Alleen nog het NU. 

Je raadt het al: ik ben aangekomen op Zevenbergen, de verhuis is achter de rug.
Dit wordt een iets langere blog, schrijven over verhuizen vraagt veel woorden. 

Anderhalf jaar al begon mij het ontbreken van een terras parten te spelen. Niet spontaan buiten kunnen is niet aan mij besteed, dat weet ik nu wel zeker. Ik heb graag gewoond waar ik woonde. Het was een zeer lichtrijk appartement, het licht heeft me trouwens verleid om mijn nogal duister appartement in Heist te verkopen en naar Brugge te verhuizen. Mooie kanten hebben altijd ook een minpuntje: het was er heet, veel te heet. Van zodra de zon er was, was het in de winter minstens 25°, in de zomer 37°. Nee, ik overdrijf niet. 

Afgelopen najaar werd ik er eigenlijk alsmaar ongelukkiger. Tijd om in te grijpen, ik wist alleen niet hoe. 

Meer lezen over “NU”

“Ik ben op”

Heel vaak hoor ik bovenstaande uitspraak. Zowel in therapiegesprekken als in gesprekken met vrienden/kennissen. Af en toe is het ook mijn verzuchting. Hoe goed ik ook mijn tijd leer doseren, een evenwicht zoek op verschillende vlakken van mijn leven toch overvalt mij af en toe ook het gevoel dat het allemaal een beetje veel wordt.

Hoe hiermee omgaan? 

Meer lezen over ““Ik ben op””

Obstakels en kracht

Het was niet altijd eenvoudig om overeind te blijven in 2021.
Eens te meer werd bewezen: moeilijk gaat ook. 

Het voorjaar confronteerde me met lichamelijke mankementen die me een paar bange weken hebben bezorgd. Gelukkig was er uiteindelijk niets aan de hand dat niet kon verholpen worden. Nog voel ik de opluchting. 

Datzelfde voorjaar staat ook voor een nieuw begin: mijn praktijk die zich (na vijf maanden stoppen) ontplooide.

Meer lezen over “Obstakels en kracht”