Hoe vrij is schrijven?

Kan een schrijver in zijn boeken mensen met de grond gelijk maken? Dit is een vraag van Sofie Lakmaker, auteur van ‘De geschiedenis van mijn seksualiteit’. Je raadt het al, ik bekeek het gloednieuwe boekenprogramma ‘Brommer op zee’. Vandaag, woensdag, zie ik op Facebook een kort filmpje waarin ze bovenstaande vraag stelt. 

In een reactie onder haar vraag schreef ik: ‘Ik heb je boek nog niet gelezen maar na de uitzending van afgelopen zondag zal ik dat zeker nog doen. Ik vind dat een schrijver de vrijheid mag nemen te schrijven wat hij/zij wil. De lezer heeft de rijpheid nodig om dat wat hij/zij leest niet klakkeloos over te nemen maar het bij de schrijver te laten. Ook dat wat een schrijver over anderen schrijft zou niet mogen meespelen in het oordeel van de lezer over de beschreven persoon. Natuurlijk zijn er verschillende manieren om je over anderen uit te drukken en zelfs ‘met de grond gelijk maken’ vraagt een vorm van respect. Denk ik.’

Schrijven over anderen, het blijft een moeilijke oefening. 
Na het sterven van mijn moeder – jaren geleden – werd van mij verwacht dat ik de tekst zou schrijven voor haar herinneringskaartje.

Meer lezen over “Hoe vrij is schrijven?”

Positieve quotes

Er moet me iets van het hart. Iets wat ik afgelopen weken over mezelf ontdekte en dat me niet van mijn schoonste kant laat zien.

Quotes. Overal vind je ze of je het nu wilt of niet. Zelf plaats ik ze ook. En ik geloof ook wel dat ze een oppepper kunnen zijn. Maar, voor wie? 
Want je zult maar in een heel moeilijke, benarde situatie zitten en dan iets lezen wat positief bedoeld is maar eigenlijk zout op de wonde brengt. Stel, je hebt net ontdekt dat je bedrogen wordt door iemand die je graag ziet. Je opent je Facebook en je leest: ‘Liefde is niet om vast te houden, maar om van te houden’. Wat moet je met zo’n uitspraak als je net gehoord hebt dat je man of vrouw iemand anders heeft?

Of, je zit in een diep verdriet.

Meer lezen over “Positieve quotes”

Inspiratie

Het is bijna donderdag en ik heb nog geen onderwerp voor mijn blog. Niet dat dit zo erg is. Het is ondertussen sedert december een soort ‘gewoonte’ geworden om wekelijks stil te staan bij een onderwerp. De dagen zitten meestal vol van gebeurtenissen die ik voor mezelf wil uitdiepen zodat ze ik ze kan loslaten. Afgelopen week echter blijft niets ‘hangen’. Ik vind geen inspiratie. Niet dat de dagen zo leeg waren, integendeel. Er gebeurt nogal wat in dat hoofd van me. Los van de actualiteit zijn ook persoonlijke besognes aanwezig. En misschien net daardoor dat de muze niet van zich laat horen. 

Ik vraag me af, lezer, hoe het jou vergaat?

Meer lezen over “Inspiratie”